Dzieło jednego człowieka i jednej obsesji
Hermann von Pückler-Muskau przejął rodzinne dobra w 1811 roku, a cztery lata później zabrał się za przerabianie całej okolicy w jeden wielki ogród. Pracował nad nim do 1845 roku, kiedy długi zmusiły go do sprzedaży majątku. Nie chodziło mu o ogród geometryczny z alejami i strzyżonym bukszpanem. Chciał czegoś odwrotnego: krajobrazu, który wygląda na zastany, choć każdy jego element został przemyślany. Przesuwał drogi, sypał wzniesienia, wycinał prześwity w lesie i sadził kępy drzew tak, by z wybranych punktów układały się w gotowy obraz.
Swoją metodę opisał w wydanej w 1834 roku książce o sztuce ogrodów krajobrazowych — przez resztę stulecia sięgali po nią projektanci w całej Europie. Po sprzedaży majątku dzieło prowadził dalej Eduard Petzold, uczeń Pücklera i wieloletni dyrektor parku, który rozbudował drzewostan i założył arboretum. Dzięki temu park nie jest jednorodnym pomysłem z jednej dekady, lecz warstwą nałożoną na warstwę.
Granica, która przecięła ogród na pół
W 1945 roku Nysa Łużycka stała się granicą państwową i podzieliła założenie. Większa część, około 522 hektarów, znalazła się w Polsce; po stronie niemieckiej zostało około 206 hektarów wraz z Nowym Zamkiem i najbardziej reprezentacyjnymi partiami. Przeprawy przez rzekę przestały istnieć, a polska strona na kilkadziesiąt lat zarosła samosiewem — z projektu Pücklera zostało wtedy niewiele więcej niż rzeźba terenu.
Porządkowanie ruszyło na dobre po 1989 roku i od początku było przedsięwzięciem dwustronnym: polską częścią opiekuje się Narodowy Instytut Dziedzictwa, niemiecką — fundacja Fürst-Pückler-Park Bad Muskau. Owocem tej współpracy jest wspólny wpis na Listę UNESCO z 2 lipca 2004 roku, jeden z niewielu obiektów transgranicznych w Europie; w tym samym roku polska część została uznana za Pomnik Historii.
Wróciły też mosty. Most Podwójny stanął nad Nysą w 2003 roku, Most Angielski osiem lat później. To one decydują o tym, jak się dziś ten park zwiedza: nie jako dwie osobne połówki, ale jednym spacerem, w trakcie którego granicę przekracza się kilka razy i zwykle przestaje się to zauważać.
Co warto obejść po polskiej stronie
Polska część jest większa, bardziej leśna i znacznie mniej uczęszczana od niemieckiej. Najciekawiej robi się w Parku na Wzgórzach, gdzie Pückler wykorzystał naturalne pofałdowanie terenu i poprowadził ścieżki tak, by dolina Nysy odsłaniała się stopniowo, zza kolejnych grup drzew. Niżej, bliżej rzeki, leży dawne założenie zdrojowe przy źródłach ałunowych — książę liczył, że uczyni z Mużakowa modne kąpielisko.
- Park na Wzgórzach — najbardziej urozmaicona część polskiej strony, z widokami na dolinę rzeki.
- Arboretum — kolekcja drzew i krzewów sięgająca czasów Petzolda, dziś stopniowo odtwarzana.
- Most Podwójny i Most Angielski — dwie odbudowane przeprawy, oba widokowe punkty same w sobie.
- Nowy Zamek w Bad Muskau — kompozycyjne serce całości, po niemieckiej stronie, kilkanaście minut spaceru od mostu.
Jak dotrzeć
- Samochodem — do Łęknicy prowadzi droga krajowa nr 12, kończąca się na przejściu granicznym; parkingi są po stronie miasta, tuż przy wejściu do parku.
- Koleją — bezpośredniego połączenia z Łęknicą nie ma; najbliższy węzeł to Żary, skąd dalej jedzie się autobusem.
- Pieszo i rowerem — od strony niemieckiej prowadzi nadnyska trasa rowerowa Oder-Neiße-Radweg, a do parku wchodzi się wprost z Bad Muskau przez Most Podwójny.
Dobre rady
Na obejście obu części trzeba liczyć pół dnia, a przy spokojnym tempie cały. Teren jest rozległy i miejscami mylący — ścieżki zostały poprowadzone łukami, więc kierunek łatwo zgubić; warto mieć mapę parku albo ślad w telefonie. Obuwie lepiej terenowe: alejki po polskiej stronie bywają piaszczyste i grząskie po deszczu.
Skoro już jesteś w Łęknicy, dołóż do planu Geopark Łuk Mużakowa — od 2015 roku Światowy Geopark UNESCO. To dawne wyrobiska po kopalniach węgla brunatnego, dziś zalane i zabarwione związkami żelaza i siarki na odcienie od turkusu po rdzę. Do najbliższych z nich dochodzi się z miasta pieszo.
Jak dojechać i praktyczne info
- Lokalizacja
- Łęknica, powiat żarski, województwo lubuskie; druga część w Bad Muskau w Saksonii
- Powierzchnia
- około 728 ha łącznie, z czego około 522 ha po stronie polskiej
- Na liście UNESCO od
- 2 lipca 2004 roku (wpis transgraniczny Polska–Niemcy)
- Pomnik Historii
- polska część od 2004 roku
- Czas zwiedzania
- od trzech godzin po polskiej stronie do całego dnia z przejściem na stronę niemiecką
- Dokumenty
- granicę przekracza się na mostach w parku — warto mieć przy sobie dowód lub paszport
- Aktualne godziny i bilety
- oficjalna strona Parku Mużakowskiego
Kiedy najlepiej
Kwiecień i maj pokazują rzeźbę terenu, zanim liście ją zasłonią; wtedy najlepiej widać, jak Pückler poprowadził osie widokowe.
Najwięcej cienia dają partie leśne po polskiej stronie, a łąki nad Nysą bywają w południe uciążliwie gorące — lepiej zaczynać rano.
Październik należy tu do najlepszych terminów w roku: buki i dęby przebarwiają się warstwami, a mgła nad rzeką dopowiada resztę.
Bez liści cały zamysł kompozycyjny jest czytelny jak na rysunku. Ścieżek się nie odśnieża, ale główne trasy pozostają przejezdne.
Inne atrakcje w województwie lubuskim
Odległości w linii prostej od „Park Mużakowski" — policzone z rzeczywistych współrzędnych. Drogą bywa dłużej.
Gdzie spać blisko
Pracujemy nad listą sprawdzonych obiektów w regionie Województwo lubuskie. Jeśli prowadzisz pensjonat, domek lub apartament w okolicy — zgłoś swój obiekt.
Dodaj swój obiekt →