Bieszczady — połoniny, cisza i pustka po dawnych wsiach.

Bieszczady to polski fragment Karpat Wschodnich — pasmo gór ciągnące się przez południowo-wschodni róg Polski, w bezpośrednim sąsiedztwie granic ze Słowacją i Ukrainą. Geograficznie obejmują grupy: Bieszczady Zachodnie (z Tarnicą — 1346 m, najwyższym szczytem), Bieszczady Wschodnie (już głównie po stronie ukraińskiej) i Pogórze Bieszczadzkie w przedgórzu.

Co odróżnia Bieszczady od Tatr czy Karkonoszy? Połoniny — wysokogórskie hale trawiaste rozciągające się powyżej 1100 metrów. Drzew tam nie ma (z powodu kontynentalnego klimatu i historycznego wypasu owiec), za to są kilometry trawy, kosodrzewiny i widoków bez końca. To unikatowy w Polsce typ krajobrazu — ani alpejski, ani karpacki w typowym sensie, ale wschodnio-karpacki.

Bieszczadzki Park Narodowy (powołany 1973, dziś 292 km²) chroni najdziksze fragmenty pasma. To jeden z najmniej zaludnionych obszarów Polski — gęstość zaludnienia poniżej 8 osób/km² (dla porównania Mazury 50, Polska średnio 122). Przez setki kilometrów kwadratowych spotkasz głównie szlaki, schroniska i dziką zwierzynę: wilki (najliczniejsza populacja w Polsce), niedźwiedzie brunatne (~80 sztuk), żubry (reintrodukowana populacja), rysie, orły przednie.

Region ma silną dramatyczną historię — po II wojnie światowej, w ramach Akcji Wisła (1947), wysiedlono z Bieszczadów ~140 tysięcy Łemków, Bojków i Ukraińców. Wsie zostały spalone, kościoły rozebrane, ludzie przesiedleni na zachód Polski. Do dziś w głębi gór znajdziesz fundamenty domów porośnięte lasem, opuszczone cmentarze, samotnie stojące drewniane cerkwie. Ta pustka jest częścią charakteru Bieszczadów.

Dojazd: z Warszawy ~6 godz. samochodem (S17 + DK19, ~470 km), z Krakowa ~3,5 godz. (~270 km). Pociągiem do Zagórza lub Sanoka (z Warszawy ~5 godz.), dalej busem albo samochodem. Bazą jest najczęściej Cisna (środek gór), Wetlina (połoniny pod ręką) lub Polańczyk (nad zalewem).